Wat een devotie!

Dag luitjes,

ik knip mijn verslagjes in delen, omdat je maar nooit weet wanneer internet eruit ligt...dus lees eerst 'Bam, sneeuw' voor je deze leest. ;-)

Ik ben nu twee dagen in Lhasa, in Hotel Mandala..dat zich recht tegenover de Tibetaanse wijk bevindt. De Tibetaanse wijk bestaat uit oude witte huizen die door weer en wind zijn aangetast, maar de boel wel cachet geven...ijzeren tralies voor de ramen, maar ook veel vrolijke geraniums.

De mensen in Tibet (de oorspronkelijke bewoners) zijn werkelijk hun gewicht in goud waard. Zo verschrikkelijk mooi (veel lange statige mannen en vrouwen in traditionele kledij) lief en zo warm en hartelijk dat je je binnen no time welkom voelt in hun stad.

Het spirituele centrum van Lhasa is de Jokhang Tempel, gebouwd in de 7e eeuw en absoluut DE bedevaartsoord voor alle boeddistische pelgrims. Er is (zoals overal in Lhasa bij officiele oorden) een kamer voor de Dalai Lama, maar ja: met pijn in het hart zeggen alle Tibetanen dat die er nooit komt. Natuurlijk.

Vandaag (maandag 3 oktober) zijn we (een groot deel van de groep) in de Jokhang Tempel geweest en het is echt zeer indrukwekkend. Tibetanen die in lange rijen met hun offerandes (geld, bloemen, soms ook yakboter, vraag me niet waarom) wachten om een van de vele tempels in de grote Jokhang te bezoeken. Elke tempel heeft zijn eigen god die aanbeden wordt.

Boven op het dak heb je een prachtig uitzicht op het Bakhor Plein dat pal in het oude centrum ligt. Pelgrims lopen hier (kloksgewijs) om de Jokhang Tempel heen al dan niet draaiend aan hun gebedsmolentjes. Sommmige gelovigen maken deze rondes niet wandelend, maar vallen om de drie passen in devotie neer hardop biddend. Op handen en voeten kruipen zij dus het enorme plein rond. Minimaal drie keer, hoe vaker je een ronde voltooid, hoe beter je boete doet en je dus kans maakt op een goede reincarnatie. Wat een devotie! Iedere keer opnieuw krijg ik zo'n respect als ik deze mensen zie kruipen (sommige dragen kniebeschermers, en handbeschermers de voorkant van de kleding compleet zwart van het vuil dat op de grond ligt. Ik heb zelfs een man gezien die met slechts EEN been op deze manier zijn geloof beoefende. Wauw. Diep respect.

Gisteren zijn we in het Winterpaleis van de Dalai Lama geweest. Het Potalapaleis dat hoog boven Lhasa uittorent. Onze reisbegeleider baalde als een stekker dat we dit op onze eerste dag moesten doen van de Chinezen omdat de trappen beklimmen een zware fysieke inspanning betekent. En laat fysieke inspanning op grote hoogte nu net iets zijn dat je eigenlijk niet moet doen als je lichaam niet gewend is aan weinig zuurstof.

Maar het is vakantietijd voor de Chinezen en dus heb je niets te willen. Toeristen en Tibetanen moeten wijken voor het volk van Mao....

Dus goed, dan lopen we de bijna 600 trappen op van het Potalapaleis, in alle rust. Ik ben goed boven gekomen, was een beetje kortademig, maar hoefde tenminste niet te hijgen als een molenpaard. Pfew.

Het paleis zelf is gebouwd in de 17e eeuw en het duurde meer dan 200 jaar om het 1000 kamers tellende gebouw af te krijgen. Je wil niet weten hoeveel goud in het paleis verwerkt is (in tombes voor overleden lamas) ongelooflijk.

Er mooi, (ik krijg nu een foutmelding dus hou het kort)...foto's volgen hopelijk snel.

Tibet kortom bevalt erg goed tot nu toe. Ik voel me goed, heb een leuke groep en het eten is super. Hotel erg netjes en mijn lijf kan de hoogte goed aan.

Lieve mensen, morgen gaan we de binnenlanden in...ik meld me zo snel als ik weer internet heb.

Dikke knuffel en groet,
Kim