Nondeju

Dag lieve luitjes,

sow hej....ik ben er weer. Net terug uit de binnenlanden van Tibet en uiteraard weer zoveel prachtige indrukken opgedaan dat mijn hoofd overloopt! :-) Maar da's vooral en alleen maar positief.

We zijn nu (vandaag is 11 oktober) anderhalve dag in Lhasa om even bij te komen van alle indrukken, de was te doen, goed te douchen (soms kan dat een paar dagen niet), te shoppen uiteraard en dan start het laatste deel van de reis richting Mount Everest en Nepal.

Goed, waar ben ik gebleven? Lhasa, geloof ik. Na een aantal fantastische dagen in deze hoofdstad van Tibet zijn we met het reisgezelschap naar Samye (op 3550 meter) gereisd met de bus, een klein stadje waar het eerste kloostercomplex van Tibet staat. Onze reis voert ook over de heilige Yarlungrivier, waar we in een grote houten sloep overheen varen. Tassen op de 'boeg' en wij met z'n 17-en op de zitbankjes. Waanzinnige mooie uitzichten over de Himalaya en de rivier.

Het is alsof hogere machten ons gunstig gezind zijn, want het weer is tot nu toe fan-tas-tisch! Ik kan echt niet anders zeggen dan: de zomer die we in Nederland niet hebben gehad, heeft deze groep vrouwen en 1 man nu in Tibet.

Ik ben knetterbruin (uiteraard in de Kim-versie): heeerlijk! :-) Voor de gein zeg ik wel eens tegen mijn kamergenote Jet: "Laat iedereen thuis maar denken dat we tot onze wimpers in de sneeuw liggen...wij weten wel beter!"

Maar goed, die prachtige tocht per houten sloep over de Yarlungrivier (mijn foto's van bergtoppen die weerspiegelt worden in het heldere blauwe water zijn trouwens waanzinnig mooi! :-)), aankomst in Samye, overnachten in een eenvoudig guesthouse zonder douche of toiletten (maar da's normaal hè, hier in Tibet. Iedereen hurkt hier boven een gat in de grond.) Maar jongens: wat een mooie omgeving!

Het Samyeklooster is prachtig, ik heb geloof ik wel tientallen foto's van alleen de prachtige houten draagconstructie die in groen/geel/rood geschilderd was met bloemen, dieren en nog vele andere natuurelementen.

Maar wat echt enorme indruk op me gemaakt heeft, is niet het Samyeklooster en de monniken, maar een dag later het bezoek aan de nonnen in het Chimpuk medidatieoord op 4300 meter. En nee, ik was niet 'high' van de hoogte. In het klooster wonen op dit moment nog 83 vrouwen en wij - nederige toeristen - mochten 's ochtends de ceremonie bijwonen. Ze zongen, hadden bijzondere trompetten en een soort van alpenhoorn, bekkens en belletjes waarmee ze de ceremonie inkleurden. We mochten overal foto's van maken (da's zeer uitzonderlijk!) en rondkijken, wel op gepaste rustige wijze.

En mensen, echt, ik heb zitten huilen als een klein kind. Zo verschrikkelijk mooi! De vrouwenstemmen, de omgeving, de indrukken, de muziek, de bijzondere sfeer in de ceremoniehal. W A U W!!! Ik kon er niets aan doen, de tranen stroomden gewoon over mijn wangen.

Na de ceremonie is een groot gedeelte van de groep een pittige tocht gaan maken naar de meditatiegrotten waar nonnen en monikken soms maandenlang mediteren. De klim duurt twee uur en leidt de reizigers langs zeer smalle paadjes en zeer DIEPE afgronden over glibberige kiezelpaadjes. Geen goed idee als je - like me - al drie valium nodig hebt als je een keukentrapje op moet.

Ik ben dus heel verstandig bij het klooster en de nonnen gebleven met een aantal andere dames van het reisgezelschap. Maar - en weer hebben we geluk - ons verblijf bij de nonnen heeft een supermooie ervaring opgeleverd. Op de heuvel waren een aantal nonnen, met hulp van lokale pelgrims een thangka op aan het zetten.

Thangka's zijn religieuze afbeeldingen van boeddha of hoge lama's (monikken die een hoog level in het boeddisme bereikt hebben) en deze afbeelding was zeker 15 bij 15 meter die aan een houtje-touwtje constructie was gehangen. Samen met Tamara en Marieke (ook lange dennen) heb ik de kleine nonnen nog geholpen om de boel omhoog te hijsen. Erg leuk werk (niemand heeft de coördinatie tijdens zo'n klus, iedereen praat door elkaar, kijkt elkaar aan en voordat je het weet ben je 3 uur verder zonder dat de thangka ook maar 2 meter hoger hangt).

Met vereende krachten tenslotte (en een hoop gegiechel, smiles en gilletjes als het bijna mis dreigde te gaan) is de thangka de lucht ingegaan. Hoera! :-)
En ja hoor: in de buitenlucht volgde een nieuwe ceremonie met zang en muziek. Ik word er nog stil van als ik er aan terugdenk. Zo mooi.